خودم شدیدا افسرده شده بودم و با شناختی که از این بیماری داشتم مدتها از محیط اطرافم دور شدم و توی این مدت فقط مامانم بود که با حرفاش سعی می کرد بهم دلداری و دلگرمی بده.

بعد از یه مدت که با بیماریم کنار اومدم و توی دنیای مجازی با خیلیا مثل خودم آشنا شدم تازه متوجه شدم مامانم توی این مدت چه بار سنگینی رو تحمل کرده و دم نزده. حالا که بهتر شده بودم تازه
می دیدم مامانم چقدر براش این موضوع غیر قابل هضمه.

روزی که رفتیم دکتر و برام ربیف تجویز کرد بهم گفت سالها باید این آمپول رو تزریق کنی. طفلی مامانم از مطب که اومدیم بیرون به زحمت جلوی خودش رو نگه داشت که گریه نکنه ولی چند قدم که برداشت چنان گریه ای سر داد که شدیدا نگران شدم. مرتب می گفت چرا باید این اتفاق بیفته که تو مجبور بشی تا آخر عمرت درد این آمپول رو تحمل کنی. کلی باهاش حرف زدم تا توجیه شد که شاید قرار نباشه این آمپول رو برای همیشه تزریق کنم.

مدتها مثل سایه دنبالم بود. با اینکه خودم کار می کردم تا مدتها تمام هزینه های این بیماری رو پرداخت می کرد. روزی که به خاطر بی حس شدن پاهام قرار بود بیمارستان بستری بشم باهام اومد و می دیدم در حین اینکه دنبال کارهای بستری کردن من بود داره خودخوری می کنه و آخرش هم نتونست بغضش رو نگه داره و دوباره زد زیر گریه.

انقدر مادرم کنار اومدن با بیماری من براش سخت بود که سعی کردم به خاطر ناراحت نکردن اونم که شده کمتر از بیماریم صحبت کنم و کمتر اسم این بیماری لعنتی رو بیارم.

هر امامزاده ای که رفتیم هم همیشه اول برای من دعا کرده.

اینا رو نوشتم تا بگم مادر وجودش غنیمته. مادرا همشون سختی می کشن ولی اونایی که یه فرزند بیمار دارن رنج و سختی مضاعفی رو متحمل می شن.

امروز روز تولد حضرت فاطمه سلام الله هست که روز مادر نامیده شده. ولی همه می دونیم با نامگذاری یه روز به نام مادر و خریدن کادو هرقدر گرانقیمت محاله بتونیم زحماتشون رو جبران کنیم.

از خدا می خوام سایه مادرم و همه مادرا رو بالای سر فرزندانشون نگه داره. همین جا روز مادر رو به مامانی گلم که الان مشهد تشریف دارن تبریک می گم.

روز مادر رو به همه مادرای دنیای مجازی و واقعی و روز زن رو هم به همه زنان تبریک می گم.

پ.ن: امروز رو به دختر خانومای گل هم تبریک می گم. چون به هر صورت همه مونثیم و همه حق داریم که تبریک بگن بهمون

ای بزرگ تنها! هم بزرگیت زيبا و بدون غرور است و هم تنهائیت مملو از شکوه پر مهرت با بندگانت.

تو آنی که  لحظه ای از بندگانت جدا نیستی و در هر یک ازآنها دوستی با ثباتی.

ای آنکه نه به واسطه قدرتت، نه به واسطه خشمت، نه به واسطه عنایتت، بلکه به واسطه رضایت و بودنت، هر آنچه تو را شاد کند خواهم کرد.

ای صاحب انسان و مَلَک!

ای قدرت مطلق کائنات!

ای خدای کوه، خورشيد، دنيا، گُل، پروانه، شبنم!

تو را قسم به وصف بی پايانت

تو را قسم به لحظه دعا

تو را قسم به لحظه توبه

تو را قسم به لحظه گریه

تو را قسم به لحظه ای که دلم شکست

نگذار از تو بخواهم، بيشتر از آنچه که داده ای

پ.ن: مي گم خدايا منظورم اينه كه انقدر بده كه خودم از رو برم.

البته منظورم پول نيستا. حالا كه خودت مي دوني دلم بيشتر از پول چي مي خواد.

سلامتي. تو كه مي توني هم به من بده هم به همه مريضا.

پ.ن۲: مي گم خدا اگه مي خواي پول بدي هم بده ها. رودربايستي نكن. چون از اونم بدم نمياد

كساني كه تمام زندگيشون اگه زندگي كرده باشن فقط براي خودشون زندگي كردن و هيچ كس ديگه رو مد نظر نداشتن. اگه خوبي بوده براي خودشون خوب بوده و در مورد بدي هم يا كاري به خير و شر ديگران نداشتن و يا بدي رو فقط براي ديگران مي خواستن كه اگه اينجوري بوده نامشون باقي مونده ولي فقط به بدي ازشون ياد مي شه.

در دنياي مجازي هم همينطوره. بعضي از وبلاگ نويسا انقدر حضورشون پررنگ بوده كه اگه يه روز نبودن همه براشون نگران مي شدن. حالا يا انقدر با نوشته هاشون همذات پنداري داشتن كه اگه يه روز نمي نوشتن احساس خلا در خواننده هاي وبلاگ ايجاد شده يا كساني بودن كه هميشه نگران بچه ها بودن و همراه با ناراحتي اونا ناراحت مي شدن و اگه خودشون يه وقت مشكلي براشون پيش مي اومده همه اونايي كه اين وبلاگ نويس يه روز نگرانشون بوده براش نگران مي شدن و يا وبلاگ نويساني كه در كنار وبلاگ نويسي خودشون داشتن مشكلات ديگران رو هم در دنياي مجازي برطرف مي كردن.

پيشگو يكي از اون وبلاگ نويساني هست كه مي تونم بگم هميشه هم دغدغه غصه ديگران رو داشت و هم نگران حال اونا بود كسي كه همپاي غم وبلاگ نويسان ديگه غصه دار شد و در شادي هاشون هم با اونا شادماني كرد.

برترين ويژگي پيشگو اينه كه هيچ وقت نسبت به اطرافش بي تفاوت نيست. وقتي نياز به كمك داري و دست كمك به طرفش دراز مي كني حتما به كمكت مياد و من خودم اينو تجربه كردم.

توي اين مدتي كه وبلاگ نويس شدم كسي كه با تمام وجود و بدون هيچ حاشيه اي خالصانه دست ياري به سمت من دراز كرد و تمام زحمات وبلاگ من رو به دوش كشيد و دست آخر اين وبلاگ زيبا رو با امكانات خاصش تحويلم داد پيشگو داد.

هنوز اگه كمك بخوام اون هست و خيالم راحته اگه به مشكل بربخورم فقط كافيه پيشگو رو باخبر كنم.

صميمانه مي گم خيلي خوشحالم شخصي مثل پيشگو در دنياي مجازي حضور پيدا كرد تا ما باور كنيم هنوز هم هستن آدماي خيلي خوبي كه دلشون براي ديگران مي تپه.

پيشگو جان تولد وبلاگت مبارك. پايدار باشي و برقرار.

پ.ن. جا داره همين حالا از دنيز عزيزم كه در خوبي سرآمد هست و زمان نياز با تمام وجود و خالصانه به كمك من اومد هم به صورت ويژه تشكر كنم. از صميم قلب دعا مي كنم كسالت دنيز عزيزم كه خيلي دوستش دارم هرچه زودتر برطرف شه و بچه هاش مادرشون رو در سلامت كامل در كنار خودشون ببينن. دنيز جون تو هم خيلي به من كمك كردي. خيلي دوستت دارم و برات آرزوي سلامت و موفقيت دارم.

توي ميدون هفت تير واستاده بوديم ماشين سوار شيم بريم سهروردي.

مرتب يا من يا مهناز ماشينايي رو كه رد مي شدن خطاب قرار مي داديم و مي گفتيم سهروردي؟ ولي خيلي شلوغ بود و ماشينا همه پر مي شدن و مي رفتن.

داشتم با مهناز درباره غذاي اون روز حرف مي زدم.

من: انقدر دلم امروز جوجه كباب مي خواست. ولي حيف كه خودم غذا آورده بودم نمي شد جوجه بخرم.

و در عين حال سهروردي؟

اون: ولي امروز غذا كباب كوبيده بودا.

سهروردي؟

من: نه. توي ليست كه نوشته بود جوجه كباب.

سهروردي؟ (ديگه كلافه شده بوديم)

و نمي دونم خستگي خيلي زياد بود يا فكر جوجه كباب.

و اينبار

سهروردي؟

سهروردي؟

و بالاخره

جوجـــــه....

و يه دفعه به خودم اومدم و نگاههاي متعجب افرادي كه اونجا براي ماشين ايستاده بودن.

نتيجه اين شد كه من و مهناز يه ربع تمام از ته دل قهقهه زديم و من در حاليكه از خجالت سرخ شده بودم حتي برنگشتم ببينم عكس العمل مردم چيه.

ولي الحق سوتي اون روزم باعث شد همه خستگيم از تنم در بره.

یکیشون نصیب من شده. یه زمانی خیلی هم با هم جور بودیم. ولی خبر نداشتم خانوم مرتب داره زیرآبی میره. چندبار چندتا چشمه ازش دیده بودم ولی بازم چشم پوشی کردم .

بعد هم یه آقای نیمه خارجی بود که توی اینترنت باهاش آشنا شده بودم و به این خانوم معرفی کردم چون می دونستم عقده آقاهای خارجی رو داره و تشنه مقام و ثروته. چشمتون روز بد نبینه انقدر بهم تهمت زدن جفتشون و انقدر در حقم بدی کردن که اولا دستم رو داغ کردم بابت این کارم و ثانیا تا مدتها با این بچه پررو قهر بودم.

ولی از اونجایی که محیط کاره و منم مرتب مورد سرزنش دوستان بودم که خیلی کینه ای هستم و باید کوتاه بیام و خودم هم نمی خواستم اون جو سنگین ادامه پیدا کنه آشتی کردم.

ولی انگار این خانوم ؟ آدم بشو نیست. حالا کاشف بعمل اومده که داشته زیرآب من رو می زده که بیاد جای من. اونم موقعی که اون رئیس نامحترم بهم یه سری قولهای مساعد داد که با توجه به شرایط بیماری تو و اینکه نباید استرس داشته باشی ما شرایط رو برات مهیا می کنیم و تو هم حرفی از رفتن نزن.

حالا می بینم این دوتا خانوم؟؟؟؟ با هم تبانی کرده بودن که ایشون تشریف بیارن جای من که ایشون ظاهرا با توجه به اینکه اینجا چندان براشون مطلوب نبوده منصرف شدن و اون رئیسم هم وقتی ماجرا رو براش گفتم زد زیرش که همچین چیزی نیست و تو هم بی خودی حساسی و ...

انقدر حرصم گرفته از دست این دوتا عوضی و اینکه می بینم توی روی من دروغ می گن و جالب اینکه این بچه پررو بدون هیچ دلیل موجهی حالا دیگه برام قیافه گرفته و بجای اینکه شرمنده باشه از این کارش خیلی راحت سرش رو بالا می گیره و به سختی با بنده سلام علیک می کنه.

واقعا به این نتیجه رسیدم که دوره آخرالزمان شده. به خدا از اینجایی که هستم اصلا دل خوشی ندارم ولی بعد از اینکه سه سال با اون دختره بودم و اذیتم کرد و پنج سال هم اینجا سختی کشیدم خیلی برام سخته بخوام میدون رو بخاطر کسی خالی کنم که بویی از شرافت و صداقت نبرده.

ولی مرتب دارم خودخوری می کنم و هردفعه هم باهاش برخورد می کنم فقط غمم اضافه می شه.

برام دعا کنید یه جایی پیدا بشه که از اینجا برم و خلاص بشم از این همه نامردمی.

پ.ن. می دونم به هرکجا که روم آسمان همین رنگ است.

پ.ن.۲. دوستی به اسم مرضیه کامنت گذاشته بود و اطلاعاتی درباره ام اس خواسته بود.

به نظر من ایشون برای پیدا کردن جواب سوالاتشون یه سر به وبلاگ گروهی ام اس بزنن. این وبلاگ درباره ام اس هست و هر سوالی درباره ام اس داشته باشید جوابش اونجا وجود داره.