دقیقا یادمه وقتی ۵ سال پیش برای آخرین بار تا قبل از پریروز البته رفتم دندون پزشکی و روت کانال انجام دادم و روکش کردم و جرم گیری و از این جور مزخرفات اصلا اذیت نشدم. فقط از بوی تراشیدن دندون بود که بدم می اومد.

ولی اینبار با اینکه دکتر فقط یه دندون معمولی رو پر کرد برام پاهام بی حس شد و صورتم بی اختیار می لرزید. به دکتر نگفته بودم ام اس دارم (به نظرم دلیلی نداشت) آخه جزو اون لیستی که می پرسید نبود که.

همینجور که دکتر مشغول کار بود و منم از شدت فشار عصبی دچار انقباض عضلات شده بودم و عزا گرفته بودم که ای ببم وای حالا اون دندون روت کانالی رو که مونده چکار کنم؟ حالا بقیه دندونا رو چکار کنم؟ با خودم هم فکر می کردم دکتر می گه این چرا آنرماله- شاید خیلی ترسیده!

ولی واقعا مثل همیشه از دندون پزشکی نترسیده بودم هرچند بوی تراشیدن دندون برام خوشایند نیست.

ولی یه ترس عمیق رو اون روز با تمام وجود حس کردم.

اونم اینکه

آیا بیماری من بدون اینکه خودی نشون بده داره آروم آروم پیشرفت می کنه؟

اینکه دو سه سال دیگه که باز لازم شد برم دندون پزشکی دوباره چه چیزی رو در مورد خودم می فهمم؟

اینکه با این اعصابی که داره روز به روز ضعیف تر می شه چکار کنم؟

شاید لازم باشه ایندفعه به دکتر بگم ام اس دارم. نمی دونم شاید دونستن اون برای منم مفید واقع بشه.

نگرانم

نمی دونم دارم به کجا می رسم!